معرفی نویسنده

دپارتمان پژوهش کدکول

تیم پژوهش مجموعه کدکول

نگاهی بر سندروم پرخوری شبانه(Night Eating Syndrome) و درمان های آن

نگاهی بر سندروم پرخوری شبانه(Night Eating Syndrome) و درمان های آن

سندروم پرخوری شبانه (NES) اولین بار در سال 1955 به عنوان اختلال رفتاری معرفی گردید که همراه با عوارضی چون بی اشتهایی صبحگاهی، پرخوری شبانه و افزایش وزن بود. در این سندروم شخص بطور متوسط 25% از سهمیه غذایی روزانه خود را شب و بعد از وعده غذایی شام دریافت می کند. از این سندروم معمولا به واکنش بیمارگونه شخص به استرس، در افراد عمدتا چاق اطلاق می شود که در کاهش وزن موفقیتی نداشته اند.

تحقیقات بر روی سندروم پرخوری شبانه تا سال 1990 متوقف بود و این مطالعه بعد از آغاز تحقیقات در مورد چاقی در ایالات متحده مجددا آغاز گردید و این توجه به NES باعث شد روش های زیادی در زمینه درمان این بیماری مورد مطالعه قرار گیرد.

 درمان های مورد توجه قرارگرفته در این سندروم شامل دارودرمانی،  درمان مبتنی بر رفتارشناسی و رفتار درمانی می باشد.

درمان های دارویی: معمولا در این درمان از داروهای مهار کننده بازجذب سروتونین (SSRI)استفاده می شود. تحقیقات پژوهشگران بر روی جامعه آمریکا حکایت از استفاده موفقیت آمیز چند نوع خاص از این داروها دارد. معمولا از داروهای بازجذب سروتونین در درمان بیماری های افسردگی استفاده می شود.

درمان های مبتنی بر رفتارشناسی: اولین تلاش برای این نوع درمان ها توسط Allison انجام شد. او در طول این تحقیقات رفتاری دریافت که یک جمله، مبتلایان به سندروم پرخوری و سندروم پرخوری شبانه را از هم مجزا می کند و آن جمله " اگر غذا نخورم نمی توانم بخوابم" می باشد. تمام شیوه های درمانی او مبتنی بر تغییر ساعات غذایی بیماران و آموزش رفتاری به افراد بود که هیچ تفاوتی بین غذا خوردن شبانه و خوابیدن وجود ندارد. در این مطالعه 25 بیمار مورد مطالعه قرار گرفتند که 14 نفر بعد از اتمام دوره 12 هفته ای درمان نتایج قابل قبولی دریافت کردند اما هیچوقت به وضوح مشخص نشد دلیل عدم میل به تکمیل دوره درمان در 50 درصد از داوطلبان چه بوده است.

رفتار درمانی : این دسته از درمان ها مبتنی بر اعمال باید و نباید هایی از قبیل محدود کردن دسترسی به غذا، یادداشت گذاشتن، قفل کردن درب یخچال و... انجام میشود که بر روی گروهی از بیماران تا مدت 18 ماه انجام شده و نشان از موثر بودن روش دارد اما درصورت متوقف نمودن رفتار درمانی، برگشت پذیری بیماران به NES بسیار بیشتر از روشهای دیگر می باشد.

بطور کلی اگرچه تحقیقات در مورد NES تا به امروز بسیار محدود بوده است اما گزینه های بسیاری برای بیماران موجود می باشد. به نظر می رسد مطالعات آینده باید محدوده وسیع تری از داروهای مهارکننده بازجذب سروتونین را مورد بررسی قرار دهد. همچنین روش های ترکیبی دارویی و رفتار درمانی به صورت همزمان مورد بررسی قرار گیرد.

منبع:

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3222864/pdf/nihms328446.pdf

کلید واژه ها: #سندروم پرخوری شبانه #درمان NES #کدکول #بیوانفورماتیک #

telegram